Lars van der Haar bleef als enige overeind in de "Herygers Duin" en leek in de eerste al op weg naar de wereldtitel.

Dat was buiten Wietse Bosmans gerekend. De zandspecialist beende Van der Haar bij. Ze maakten er een knappe Nederlands-Belgische strijd van.

In de laatste rondes kreeg Van der Haar hulp van zijn landgenoot Van der Heijden. Met z'n drieën gingen ze de laatste ronde in.

In het zand kwakte Bosmans Van der Heijden van zijn fiets, maar in de sprint was de Belgische kampioen niet opgewassen tegen titelverdediger Van der Haar.

Voor Nederland is het de tweede gouden plak dit WK. Bij de junioren reed Mathieu van der Poel naar de wereldtitel.

De 20-jarige Lars Van der Haar was opgelucht na zijn tweede wereldtitel op rij. Hij gaf toe dat het anders had kunnen lopen. "Wietse Bosman was gewoon sterker, vooral in het zand", analyseert hij.

"Ik was heel goed gestart en probeerde de race hard te maken. Maar Wietse was goed in de afdalingen en daardoor moest ik vaak tijd goedmaken. Toen Michiel van der Heijden terugkwam, konden we samen naar Wietse rijden."

"In de laatste ronde wist ik dat we naar een sprint moesten om kans te maken. Of ik volgend jaar meedoe bij de profs? Dat hang van de UCI af."

Een ontgoochelde Wietse Bosmans voelde zich zelf ook de beste in koers. "Maar toen ik met de twee Nederlanders de finale inging, wist ik dat het moeilijk werd", vertelt de 20-jarige Belg.

"Het was in mijn nadeel dat ik de sterkste was in het zand. Daardoor moest ik er telkens als eerste door. Het was de hele tijd koersen op het scherp van de snee."

"Toen we aan de laatste twee rondes begonnen, zat ik in de val. Met hen de finale ingaan, was geen cadeau. Mocht Van der Heijden niet voorin zijn teruggekeerd, gaf ik mezelf sowieso meer winstkansen."