Het vlakke parcours in Kopenhagen leek de vrouwen te verlammen. Niemand wou zich aan een vroege ontsnapping wagen, de schaarse aanvallen werden allemaal tenietgedaan.

Op iets meer dan 30 kilometer van de finish vond "schaatster" Hughes het welletjes. De vierde van de tijdrit kreeg iets meer dan een halve minuut.

Die voorsprong had ze nog altijd op zeven kilometer van het einde. Toen werd de oranje trein op de rails gezet. Er werd weer gesprint. Vos raakte wat ingesloten en kwam zo niet meer voorbij Bronzini en moest zo voor het vijfde jaar op een rij tevreden zijn met zilver.

"Dit is nog mooier dan in Geelong", jubelde Bronzini. "We hebben geen enkele fout gemaakt. Alles verliep zoals we het vrijdag gepland hadden. Ik had gevraagd om de sprint vroeg aan te trekken. In de laatste 80 meter had ik nog wat over."

Bronzini hoopt de komende twaalf maanden haar regenboogtrui iets meer eer aan te doen. "Ik heb maar magere resultaten behaald als wereldkampioene en daarom wou ik per se de trui opnieuw meenemen naar Italië."

Voor het vijfde jaar op een rij stond Marianne Vos met een zilveren medaille om haar nek op het podium. "Dit is niet voor te stellen", jammerde ze. "Dit is bijna niet te doen!"

"Ik had vroeger moeten aanzetten in de sprint, dat besefte ik toen ik ingesloten raakte. Maar dat is mijn eigen fout en dat is balen. Voor de rest verliep de koers perfect voor ons. We hadden al snel het gevoel dat het een massasprint zou worden", vertelt Vos aan Sporza.

"Uiteindelijk staan de beste drie sprintsters van de wereld wel op het podium, maar ik had liever een andere volgorde gezien. Ik probeer deze tweede plaats positief te bekijken: het is ook mijn slechtste plaats op een WK (in 2006 won ze, red). En volgend jaar krijg ik weer een kans, in Valkenburg en op de Spelen."