Dominik Roels, de eeuwige aanvaller in deze Vuelta, kreeg deze keer drie Spanjaarden mee. Samen met Jufré, Florencio en Ortega fietste de Duitser een maximale voorsprong van bijna elf minuten bij elkaar.

In het peloton werd snel een rekensommetje gemaakt en op een dikke tien kilometer van de streep werden de vier vluchters weer bijgehaald. Alles zou beslist worden op het nijdige slotklimmetje in Toledo.

Gilbert voelde het kriebelen en zette van erg ver aan. Toen Gilbert zich verkeek op de laatste bocht leek Farrar hem te gaan passeren, maar de Belg was oppermachtig. Op het podium mocht de grote favoriet voor het WK pronken met het tradionele zwaard van Toledo.

"Het was zaak om kalm te blijven in de finale", zei Gilbert net voor hij op het podium geëerd werd als winnaar.

"De aanloop naar de finish was verraderlijk en dus was het wachten op het geschikte moment. Daarom maakte ik me niet zenuwachtig toen Sanchez en Goss vroeg probeerden weg te rijden. Toen ze geen vijf seconden kregen, wist ik dat ik de juiste keuze had gemaakt."

"Ik kreeg toen de ongevraagde medewerking van Millar, die de spurt voorbereidde voor Farrar: een ideale gangmaker om als eerste door de laatste bocht te gaan. Farrar liet zich verrassen, ik was sterk genoeg om stand te houden."