Van bij de start werd er een stevig tempo gereden. Enkele vroege aanvalspogingen waren dan ook geen lang leven beschoren, na 84 kilometer zat het peloton weer bijeen.

Ondanks het verschroeiende tempo bleef het aanvallen regenen, maar mede door het toedoen van Katjoesja werden de vluchters telkens bij de lurven gegrepen.

Uiteindelijk vormde zich toch een kopgroep van twintig renners. Met nog tien kilometer te gaan demarreerde Sebastian Langeveld. Zijn landgenoot Steven De Jongh was de enige die kon reageren.

De twee pakten nooit meer dan 15 seconden, maar mochten het toch onder elkaar uitmaken voor de zege. De afscheidnemende De Jongh bleek in de sprint te sterk voor Langeveld.

Steven de Jongh houdt er straks mee op. Hij was maar wat blij dat hij nog eens op het hoogste schavotje mocht staan.

"Het was een zeer lastige koers. Je zou het niet zeggen met dit vlakke parcours maar in de laatste ronde zat iedereen stikkapot. Toen Langeveld aanging, kon ik dankzij mijn teammaat Schwab naar hem rijden. Daarna gaven we alles."

"Eindelijk kon ik de smaak van de zege nog eens proeven, en die is echt zoet. Ik ben trots op de "Leeuwentrui" die ik kreeg. Ik koerste graag in Vlaanderen. Om hier dan kampioen te worden, dat heeft wel iets", zegt De Jongh.