"Er was geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om van job te veranderen. Ik ben zondag ook opgestaan met de gedachte dat ik het niet zou doen. Maar Bart Verhaeghe (voorzitter) en Vincent Mannaert (manager) hebben mijn schuldgevoel dan toch kunnen wegduwen", aldus Leekens.

"In twee dagen tijd heb ik hun aanbod wel drie keer afgeslagen. Maar Club Brugge is wel de club waar ik alles aan te danken heb."

Bondsvoorzitter De Keersmaecker zei dat Leekens "geen greintje deontologie" had door hem niet op voorhand in te lichten. "Als ik dat gedaan had, had ik niet voor Club Brugge kunnen tekenen. Het is zeer moeilijk om afscheid te nemen van iets wat je graag doet. Ik begrijp de verontwaardiging, want ze maakten het al mee met Advocaat. Maar ik ben toch blij dat ze niet zeggen: oef, goed dat we daar vanaf zijn.

"Ik was wel verkeerd toen ik zei dat mijn werk bij België voor 90% af was. Dat was figuurlijk bedoeld. Ik legde de basis. Ze kunnen het ook zonder mij."

Veel mensen verwijten Leekens dat hij de zaken vaak niet afmaakt, omdat hij faalangst heeft. "Als er één ding is dat ik niet heb, dan is het angst. Ik ben toch Mack the Knife", zegt Leekens. "Het klopt misschien wel dat ik geen afmaker ben. Ik ga niet voor de bloemen. Vroeger wou ik me meer manifesteren, maar ik heb geleerd dat te laten. Dat ik niet met toppers kan werken? De Belgen werden twee jaar geleden de "losing generation" genoemd. Nu niet meer. Ik heb België weer op de rails gezet. Mijn schuldgevoel zou wel weer terugkomen als België het WK niet zou halen. Dat zou een pijnscheut geven."