Finales tussen landgenoten, ik heb het er niet mee. De jongste tien jaar hebben we er bij de vrouwen in Parijs alleen al vier gehad, en … alleen maar miserie.
Het begon in 2002 met de zussen Williams op het toppunt van hun kunnen tegen mekaar. Landgenoten en dan nog eens zussen die mekaar toen nog geen pijn wilden doen op een tennisbaan, het leek nergens op. Serena won.
Een jaar later, Kim Clijsters tegen Justine Henin, Kim sloeg in haar tweede Parijse finale geen bal raak in de eerste set, beterschap in de tweede wel, maar de beste twee speelsters van het moment benaderden ook niet in de verste verte hun normale hoge niveau. Eerste winst voor Henin.
Nog een jaar later, 2004 en de eerste Russische finale : Myskina tegen Dementjeva. Echt om bij in slaap te vallen. Wie de minste fouten maakte, won. Myskina dus.
Een jaar later, Kim Clijsters tegen Justine Henin, Kim sloeg in haar tweede Parijse finale geen bal raak in de eerste set, beterschap in de tweede wel, maar de beste twee speelsters van het moment benaderden ook niet in de verste verte hun normale hoge niveau. Eerste winst voor Henin.
Nog een jaar later, 2004 en de eerste Russische finale : Myskina tegen Dementjeva. Echt om bij in slaap te vallen. Wie de minste fouten maakte, won. Myskina dus.
Koeznetsova durfde niet eens te juichen
En gisteren dan Safina tegen Koeznetsova. Jongens, jongens, Dinara Safina, één in de wereld, had al haar zelfvertrouwen in de kleedkamer gelaten, alleen maar zenuwen meegebracht op "le court central". Het gevolg, alweer een finale om snel te vergeten en Safina die op zoek blijft naar haar eerste grandslamtitel.
Ik had wel te doen met Safina. Al meteen voelde ze dat het niet haar dag zou worden, zag je haar hulpeloosheid en eenzaamheid in dat immense stadion met vijftienduizend toeschouwers. Vergeefs probeerde ze adem en hartslag onder controle te krijgen, wat regelmaat te vinden.
Voortdurend zocht ze oogcontact met haar coach, maar die zat machteloos toe te kijken. Toen Safina haar zevende dubbele fout had geslagen en de match afgelopen was zag je dat haar tranen een weg naar buiten probeerden te vinden. Koeznetsova durfde uit medeleven niet eens echt uitgelaten te juichen.
En Safina maar bijten op haar lip, tot ze in de coulissen echt mocht breken. Begrijp me niet verkeerd, maar die emotie, de enorme broosheid van de topsporter die op instorten staat zorgden voor de mooiste beelden van de dag.
Voortdurend zocht ze oogcontact met haar coach, maar die zat machteloos toe te kijken. Toen Safina haar zevende dubbele fout had geslagen en de match afgelopen was zag je dat haar tranen een weg naar buiten probeerden te vinden. Koeznetsova durfde uit medeleven niet eens echt uitgelaten te juichen.
En Safina maar bijten op haar lip, tot ze in de coulissen echt mocht breken. Begrijp me niet verkeerd, maar die emotie, de enorme broosheid van de topsporter die op instorten staat zorgden voor de mooiste beelden van de dag.
Voor Söderling is het één tegen allen
En straks ongetwijfeld opnieuw emotie met die mannenfinale tussen Roger Federer en Robin Söderling. Heel eenvoudig, iedereen, uitgezonderd de Zweden, wil dat Federer zijn veertiende Grand Slam wint. Voor Söderling wordt het één tegen allen. Wat er ook gebeurt, tranen zullen vloeien, zeker bij de Zwitser. En kop af, de finale zal stukken beter zijn dan die tussen Safina en Kuznetsova.
