Gisteren zong Gert Gommé hier nog de lof van Roland Garros. Ik kan hem bijtreden en niet alleen maar om de redenen die Gert opsomde. Hij had het niet eens over de prima bedden, de zalige wijn en de fantastische restaurants die hij als geen ander weet te kiezen.

Of nog, over de wandelgangen en tribunes hier waar de blikken afdwalen als weer een of andere lokale beauté passeert. Allemaal redenen die een verblijf in Parijs net iets aangenamer maken.

Maar dus nog meer lofgang op ‘ Les Internationaux de France.’ En wel hierom. Wimbledon heeft de rijkste traditie en het grootste kennerspubliek. New York de mooiste skyline en het meest imposante stadion en Melbourne de prettigste sfeer tout court.

Maar voor het beste, meest complete tennis, voor de fysiek zwaarste en mentaal meest belastende schaakpartijen moet je wel aan de Porte d’ Auteuil zijn, op het gravel van Roland Garros en nergens anders.

Handenvol toptennissers zijn nooit in de finale fase van het toernooi geraakt. En geraakten ze daar wel, dan struikelden ze op de laatste horde. Voorbeelden uit de voorbije 25 jaar : John McEnroe, Boris Becker. Stefan Edberg, Pete Sampras.

Bij de vrouwen komen Martina Hingis en Venus Williams me meteen voor de geest. Allemaal schoten ze op een of ander manier tekort, meestal als het op doorzettingsvermogen, mentale sterkte of geduld aan kwam.

Gisteren vreesde ik dat ik, en nu definitief, Roger Federer aan de lijst van tennismonumenten, maar niet in Parijs, zou moeten toevoegen. De jonge Argentijn Juan Martin Del Potro maakte Federer het leven vijf sets lang zuur en zal hier ooit nog wel triomferen.

Maar Federer bleef zich vastklampen aan zijn droom en overleefde. Ik heb hem zelden zo zijn opluchting en vreugde zien uitschreeuwen als gisteravond, even voor half negen. Zondag krijgt hij in zijn vierde finale op rij de kans om definitief in de legende te treden. Samen met Fred Perry, Donald Budge, Roy Emerson, Rod Laver en Andre Agassi alle Grand Slams winnen en bovendien nog het record van de 14 titels van Pete Sampras evenaren.

Ik gun het Federer meer dan wie ook, gewoon omdat hij nu al meer dan tien jaar het beste van zichzelf geeft op elke tennisbaan en omdat hij hier nu al drie keer na mekaar op een uitzonderlijke Rafael Nadal stuitte. Durft Robin Söderling het straks aan om Federer het vuur aan de schenen te leggen ? Ja natuurlijk. Maar gewoon voor de geschiedenis van de sport hoop ik dat hij het ergens anders doet dan in Parijs.

Nog een toepasselijk filmpje, om het af te leren ? Tuurlijk. Kijk, maar luister vooral goed naar Roger Federer en Rafael Nadal en hoe zij het gedicht ‘ If ‘ van Rudyard Kipling vertolken. Een paar verzen staan boven de deur waarlangs je moet om op het centre court in Wimbledon te komen. Maar ik vind dat het gedicht nog veel meer van toepassing is hier in Parijs dan in Londen.